podcast / column

C-land

Fri, 5 Mar 2010 01:35:56 +0100

Naar jou

Opmerkelijk stil in de coupe; het wiebelend gezoem van de trein wordt slechts doorklieft door het omslaan van een bladzijde, een gedempte stem in een mobieltje of het geritsel van een zak. Vanuit mijn ooghoek zie ik iemand vechten tegen de slaap, terwijl het buiten lijkt alsof het landschap vanonder mij getrokken wordt en de trein stilstaat.
In het onderste deel van deze hoge gele slinger reikt mijn blikveld een halve meter boven het perron, zodat wandelende reizigers reuzen lijken. Dit perspectief komt overeen met dat van een hond, denk ik, en ik merk dat ik moet pissen.

Wegens werkzaamheden aan het spoor moet 'k vanaf Bergen op Zoom de route naar Kapelle per bus vervolgen. Deze tegenslag wordt pas in z'n volle omvang duidelijk wanneer de chauffeur verstoken blijkt van topografische kennis en met luide stem vraagt of iemand die de weg naar het volgende dorp kent, naar voren wil komen.

Groepjes even hoge huizen lijken met spaarzame hand over het eindeloze groen te zijn uitgestrooid; hier en daar wordt een gebroken kap woning tussen boomgroepen afgewisseld door een steenrood rechtopstaand strijkijzer met ramen en gordijnen. Zo nu en dan snijdt de zon door een gat in het wolkendek, waardoor de regenachtige grauwheid oplost en schaduw het landschap diepte geeft.
Rilland, Krabbedijke, Kruiningen-Yerseke, Kapelle-Biezelinge.

Mijn lief staat, met een shawl om haar hals, verwachtingsvol bij een slinger in de weg te wachten en trekt mij vol liefde het weidse landschap en het weekend in.

Voor vader (01.01.1932 - 15.10.2009)

Wed, 6 Jan 2010 00:31:03 +0100

Tegenwoordige tijd

Ben nu ouder dan dat jij was, op deze foto
waarop je liefdevol over de schouder van jouw vader
gebogen zit, om het nieuws van lang geleden in te zien.

Heeft oma deze foto gemaakt nadat ze,
gezien het aantal borden, voor drie personen heeft gekookt?
Wie zaten er tijdens het eten naast elkaar?
Woonde je al in Den Haag of nog in Stellendam?

De man rechts; dat ben jij.
Van de acht portretten op het aquarium herkennen ma en ik er zeven.
Ook kennen wij het schilderij erboven, van de oude man die,
terwijl hij een kom aan zijn lippen zet, toekijkt.
Toekijkt, hoe hartslagen verstillen.

Ik ben er bijna zeker van dat je niet meer weet welke dag het was, of welk jaar.
Dat geeft ook niet, want ik merk dat jij nú af en toe met míj meeleest
als ik m'n krant meeneem om, voor het eten -wederom drie borden op tafel-
bij mamma en jou, in te zien.

Moeder en ik zien in, dat een generatie verder, er niet veel veranderd is.
Het krantenabonnement wisselde van eigenaar.
Toch, we missen het schilderij van de grijsaard die jij schilderde;
het schilderij van de wijze heer die in de verte, vanachter een kom,
liefdevol toeziet hoe er eigenlijk altijd, weinig veranderd.

Maar ook dát geeft niets.
We weten ons tenslotte immer verzekerd van de liefde
van niet zo maar iemand, die er op toeziet dat het goed is...
en bovenal meer dan wijs genoeg is
om te begrijpen op welke manieren de tijd kan stollen.

Want niets is tijdloos maar liefde wil tenslotte eeuwigheid,
diep doorvoelde eeuwigheid.

Char Margolis; dodentolk (podcast)

Fri, 28 Aug 2009 14:23:42 +0200

CHAR KRIJGT IN 2010 EEN NIEUW PROGRAMMA
Een medium als Char biedt ongekende mogelijkheden, maar...
Geef dan de begaafde overledenen verdomme alsjeblieft ook eens een keer een kans in plaats van een hele rits aan sterk zwakzinnige vanuit het hiernamaals de groetjes te laten doen. Er is zoveel mooi(er)s mogelijk!
Waarom wendt zo'n Char bijvoorbeeld haar krachten niet aan om Beethoven z'n negende af te laten maken? Vooropgesteld dat haar kennis van de Duitse taal toereikend is natuurlijk.
Mahler kwam nooit toe aan een tiende symfonie, en Mozart heeft ook nog het een en ander te doen. Ik stel me voor dat het ongeveer zo het makkelijkst zal gaan; luister je Char? :
"Ludwig, leuk dat je me hebt weten te vinden, hoe is ie?
Vertel eens even, die negende van je, hoe gaat die nou eigenlijk verder:
Het volgende akkoord bijvoorbeeld; zit daar een e in, een f, of een g?"

Nog zoiets: Ik voelde me stevig bedonderd toen ik er na bijna driehonderd pagina's 'The Garden of Eden' achter kwam dat Hemingway besloot zich door de kop te schieten in plaats eerst dat boek eens fatsoenlijk af te maken. Kan zo'n medium mens hem niet eens aan z'n luie dooie lurven trekken en hem waar nodig assisteren, of zorgt het feit dat ie zich door het hoofd schoot voor een extra gecompliceerde vorm van communicatie?
Nu toch alle lijnen open staan Char, haal dan als je tijd hebt Jezus eens even aan je onzichtbare praat paal. Van hem wil ik ook nog wel het een en ander weten. Al is het alleen maar of ie even aan z'n Almachtige vader wil vragen hoe hij het voor elkaar krijgt om voor zijn onderdanen uit z'n immense dodenrijk een half dove Dodentolk te sturen die slechts 1 taal spreekt en aan de levende partij moet vragen hoe die dooie kwibus die ze aan de lijn heeft nou eigenlijk heet!?
Zolang ik daar geen antwoord op krijg verzoek ik om een spreekverbod voor al zijn onderdanen.

En Char, Laat Hemingway zijn 'Hof van Eden' maar zitten,
ook dat verhaal zal niet veel anders eindigen dan dat er weer een hebzuchtige vrouw leugens vertelt met alle gevolgen van dien.
Of ze nu Eva, Marita of Char heet.

off the record

Fri, 17 Jul 2009 22:38:44 +0200

Noem de grootste zelfingenomen, clichés aan elkaar rijgende, opgezwollen chauvinist die je te binnen schiet!
Voor de 2 sukkels die het nog niet door hebben:
Deze kalende pensioengerechtigde prut-prater wijkt bij schaatsevenementen niet van de zij (en andere lichaamsdelen) van Ria Visser. Ik ben er bijna zeker van dat, toen het orakel met z'n witte sportsokken nog aan een scheve schaats lag te rijden op de deelneemster van de olympische winterspelen van 1980, hij zijn eigen naam bij elkaar schreeuwde op het moment dat er drab uit zijn snorkeltje spoot.
M'n aversie tegen deze Wilhelmus kenner is zo groot dat ik zijn naam niet kan schrijven, lezen of luchten.
Ik zal de overgebleven 1-ling die nu nog niet door heeft wie mij in buitensporige hoeveelheden van plaatsvervangende schaamte kan voorzien met wat hints de 'Tour de France' in sturen. Over m'n toeren raak ik, als in de juli maand de chemische miljoenen dans om een geel truitje door onze zelf gevierde presentator, die vroeger basketbal speelde bij "Kort Begrip" (hoofdklasse A) te Haarlem, van een slissend chauvinistisch commentaar wordt voorzien. Chauvinisme heeft overigens niks met eigen verdienste te maken, ik weet dan ook niet wie hij bedoelt met WIJ HOLLANDERS maar ik wil niet in 1 zin samen met deze bebrilde albino walrus genoemd worden, hoe abstract mijn aanwezigheid in de betreffende oudbollige woorden brei ook zijn mag.
Dat hij 'wiens naam niet genoemd mag worden' nog leeft is trouwens het enige bewijs dat God bestaat. Als ik almachtig was zou ik het zelfingenomen verbale gekreun van deze narcistische egosaurus ook verre van me houden.

Amen.

Nederland c & Jeroen Krabbe: 2 x nee

Tue, 7 Apr 2009 22:53:36 +0200

's Ochtends wisselt Jeroentje zijn riem voor een stuk touw, wast na het ontbijt om in de stemming te komen zijn handen met terpentine en fietst met een zelf beschilderde broodtrommel onder de snelbinders, naar zijn atelier. Schilderen moet hij, kunst met een grote K, daar leeft hij voor.
Onze beroepsnarcist liet in een interview optekenen: ‘Hollywood’ is een lege huls, het houdt niets in. Niets!'
Hier ontmoeten de acteur en de schilder in Jeroentje elkaar. Zoals de omgeving waarin hij graag verkeert volgens eigen zeggen niets inhoudt, zo houdt het geschilderde resultaat van zoveel nietserigheid ook niets in. Niets!
Logisch dat zo'n man ambassadeur is van omroep C. De zelfbenoemde aangenomen zoon van prins Bernhard heeft straks, als het tegenzit, zo toch nog een podium om zijn avondvullende documentaire over de laatste dag uit het leven van Albert Mol aan te slijten. Samen met praatjurk Paul Haenen een stervende bekende Nederlander ondervragen, dat is namelijk ook kunst voor Jeroentje.
Omroep C kan gelukkig alleen al door de naam nooit een A omroep worden en als ze niet aan de benodigde 50.000 leden dreigen te komen zal Jeroentje het vrijwel zeker proberen bij de omroep van meneer Kaktus. Jeroentje sluit immers naadloos aan bij de doelgroep van Peter Jan Rens: mensen met een verstandelijke beperking.

Het ego berust op een overdrijving van het verschil tussen jezelf en anderen. En als er na Mart Smeets iemand is die met zijn hele wezen een statement van mytische proporties bij elkaar heeft weten te overdrijven dan is het wel Jeroentje. Doe mij dus een plezier en ga voor die twaalf euro dat het lidmaatschap van die pseudo-culturele Catootjes omroep in wording kost, naar het dichtstbijzijnde museum. Je treft daar vrijwel zeker meer echtheid dan wat omroep C en Jeroentje onder kunst verstaan.

vorst

Tue, 3 Mar 2009 22:49:53 +0100

Bezuinigen, afslanken, versoberen, miniseren, matigen, beperken, beknibbelen, krediet crisis, tweede huis in Mozambique, derde huis in Argentinie.
Nederland heeft straks met Willem-Alsgeenander een koning die komende slachtoffers van de recessie alvast laat zien dat je als uitkeringstrekker (er wordt jaarlijks 1.008.000 Euro netto op zijn rekening bijgeschreven) gewoon buitenhuisjes aan kunt schaffen, dat er niks aan de hand is. Een warme man leidt zijn onderdanen op een empathische manier door de krediet winter, da's duidelijk.

Hij laat dan ook écht zien dat ie iets heeft met armoede; niet voor niets staat koning Kroonkurk zijn tweede huis in één van de armste landen ter wereld. Van de 18 miljoen inwoners leven er in Mozambique 12 miljoen onder de armoedegrens, kijk, zo maak je een statement. In Mozambique heeft Prins Pils in de hoedanigheid van Voorzitter van de Nederlandse Adviescommissie H2O, acht jaar geleden al het belang van schoon drinkwater aangetoond. Temeer bier er voor 80% uit bestaat, maar dit terzijde.
Het familievermogen van een miljard, onder andere bij elkaar gestolen door Willem van Oranje, moet worden beheerd en vastgoedinvesteringen horen daar nu eenmaal bij, blijkbaar.

Die stamvader van Oranje heeft trouwens, als vader van 16 kinderen, zo'n beetje zijn eigen onderdanen bij elkaar liggen stuiteren. Onderdanen die in het jaar des Willems 2009 zijn geëvalueerd tot zwaaiende oranje geverfde half-comateuze Telegraaf lezers die goedkeurend een glaasje Oranje bitter aan de lippen zetten als ze in eerder genoemd fanblad lezen dat de koninklijke dorstigheid op staatskosten vakantie viert op Antartica. En ergens hebben ze gelijk; onze inlevende kille vorst hoort trouwens niet alleen in de winter, op de Zuidpool.

oudejaarstrekking / de staat van het lot

Tue, 6 Jan 2009 22:35:51 +0100

Het logo van de Staatsloterij laat niets aan duidelijkheid én ironie te wensen over; de grote vis uit het beeldmerk van de grootste en oudste loterij van Nederland (begonnen in 1726) is niet voor niets oranje.
Deze veelvraat vertegenwoordigt opzichtig de Staat der Nederlanden die de centjes van het kleine blauwe visje -de burger- opslokt. Je moet maar durven!
Dat dit niet het enige gok gerelateerde instituut is waar de overheid zich van bedient mag duidelijk zijn. Het Holland Casino is zo mogelijk een nog kwalijker instelling, temeer volgens Jellinek gokspelen waarbij een korte tijd ligt tussen inzet en uitkomst zeer verslavend zijn. Casino's en fruitmachines, waarbij er enkele hartkloppen liggen tussen de zuur verdiende inzet en een bijstands uitkering, zijn gewoon inkomstenbronnen van vadertje staat. En mocht je onverhoopt tóch met een aardig kapitaal het casino uitstappen is er voor de anders zo betuttelende overheid niets aan de hand. De fiscus zal je aan het einde van dát jaar met een onrustbarende glimlach op de schouders tikken en je vriendelijk doch dringend verzoeken 29% kansspelbelasting af te dragen.

Extreem kleine kansen verhouden zich soms op een wonderlijke wijze tot elkaar: Laat op deze zomerse avond besefte zij alsnog dat ze die dag met een vreemd voorgevoel begon. Toen ze tijdens 'de trekking van de maand' met een zak chips op schroot d'r gekochte lot vergeleek met de cijfers op televisie, geloofde ze zichzelf niet. Pas nadat het bedrag in getallen op haar bankrekening stond, begon het besef dat ze de hoofdprijs had gewonnen door te dringen. Dezelfde avond op loop afstand onder hetzelfde gesternte: Een avondwandeling op een verzengend hete dag door een glad gestreken landschap. De lucht begon dicht te trekken en het gerommel, dat net nog ver weg leek, kwam sneller dichterbij dan hij had verwacht. Niet ver van de camping begon de lucht naargeestig tintelen. Wat zou verstandiger zijn? Zichzelf plat maken of fysiek zo min mogelijk contact hebben met de grond. Een ontzagwekkende dreun verstomde z'n overpeinzing en de flits die er aan voorafging deed overal het zwijgen toe.

Deze twee voorvallen liggen cijfermatig dichterbij elkaar dan je zou vermoeden, let op:
gemiddeld worden er per maand 3 miljoen Staatsloten verkocht. De kans dat de hoofdprijs op het door jou aangeschafte lot valt is dus 0,00003%. Jaarlijks overlijden er in Nederland gemiddeld 5 mensen door een ongewenst treffen met de bliksem. Dat is een kans van 5 op 16.300.000 en dat is... dat is... OOK 0,00003%!

toekomst (podcast)

Tue, 2 Dec 2008 22:30:40 +0100

Dat Amerika het land van de toekomst is, wordt in een willekeurig gesprek met een al even willekeurige inwoner vlot duidelijk. Er zal je tijdens zo'n conversatie, met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid, niet worden gevraagd naar je verleden, je ouders, je persoonlijke geschiedenis. Nee, je gesprekspartner met reislustige voorouders is geïnteresseerd in je vooruitzichten, maar bovenal in de manier waarop je je plannen zo snel mogelijk denkt te kunnen verwezenlijken.
Want verwezenlijken kunnen ze, die lui, daar aan de overkant.
Tijdens extreem naargeestig weer, wil een fragmentje van dat snel verwezenlijkt verschiet zo nu en dan ons continent aandoen.
Zo maakten we na een koele straffe wind uit het westen kennis met de jojo, New Age, de hoelahoep, de Wuppie en Neuro-Linguïstisch Programmeren. Onderschat ze niet, die lui, daar aan de overkant; trends zetten kunnen ze.
Dankzij één zo'n flinke storm over een plas water, zaten we jarenlang opgescheept met een Tokkies knuffelende NLP Pipo als Ratelband. Deze snackbarhouder vulde niet alleen z'n patatzakken met voordeel zoekend pseudowetenschappelijk gezever.

Neuro-Linguïstisch Programmeren en 'Landmark Education' zijn, evenals de Amerikaanse droom, illustratief voor het opportunistische idee dat alles mogelijk is als je er maar in gelooft. Dat die droom voor verreweg het merendeel van de bevolking eindigt in een nachtmerrie, wil natuurlijk niet zeggen dat miljoenen hypotheekverkopers (!) of krantenjongens niet hun best hebben gedaan; een naam als Rupert Murdoch onthouden wij eenvoudigweg omdat hij de uitzondering is en uitzonderingen kweek je niet. Zeker niet door het lezen van boeken van Wayne W. Dyer en Tony Robbins met nietszeggende titels als "Geluk is de weg", "Willen is kunnen" en "Inspiratie".
In die boeken geven deze charlatans in holle retoriek, aangedikt met oneliners, de lezer (vaak kolenspringende, designerbrillen dragende loonstrookstrooiers) het idee dat de mens los staat van zijn omgeving; dat de eigen wil sterker is dan de factoren die van buitenaf op hem inwerken. Elk kind met een warme euro in de knuistjes, staande voor een snoepwinkel, weet dat dit onzin is. En zo zal 150 maal in een overvolle metro roepen dat je net zo slim bent als Einstein, in de toekomst bijzonder weinig aan je IQ of geloofwaardigheid toevoegen.

Laatstgenoemde vluchteling uit het Avondland belandde overigens in 1933 in het land van de Dromen, hoe logisch kunnen dingen zijn?
Ik veronderstel dat Albert was overvallen door een vlaag van melancholie en heimwee, toen ie liet optekenen:
"Denk niet aan de toekomst, die komt snel genoeg."

natuur voor beginners (podcast)

Tue, 4 Nov 2008 22:25:49 +0100

Begrijp me niet verkeerd, ik ben allerminst groen.
Sterker nog: Ik HOU helemaal niet van bomen, struiken of kriebel dieren.
De natuur is best leuk, maar ik krijg er net als bij kunst vaak dorst bij.
Maar goed, de milieu maffia en andere natuur ellendelingen hebben me een schuldgevoel aan weten te praten. En nu ik in m'n leven een dikke drie hectare bebossing aan vliegvakanties heb weg gedampt, er in m'n overjarige Peugeot nog een flink park aan uitlaatgassen letterlijk achteraan heb weten te sturen, heb ik besloten eens wat voor de natuur terug te doen.
Het spinnetje dat ik voordien in het afvoerputje spoelde, hijs ik er nu aan een paar pootjes dus weer uit. Ik trek trouwens ook geen soep meer van jonge hertjes.
Nee, tegenwoordig zie ik nog liever een lepera patient creperen, een aids gevalletje sterven dan een zeehondje te moeten aanschouwen met een staartje dat niet meer kwispelt van plezier! Vond ik vorige week vegetariërs, veganisten en vaginisten nog de meest humorloze bevolkingsgroepen sinds de uitvinding van de biefstuk, nu ben ik voor stemrecht voor dieren.

Om mijn nieuwe levenshouding kracht bij te zetten fietste ik naar het dichtstbijzijnde tuincentrum en keerde met 10 kilo verse tuinaarde en 7 zakjes plantenzaad huiswaarts, om vervolgens weer terug te trappen naar dat Euro's verslindende groen reservaat: Die aarde moet natuurlijk WEL ergens in.
Enfin, plantenbakken gevuld met aarde, er kuilen in geduwd en de zaad zakjes met verpakking en al in die gaten geflikkerd; de natuur moet er natuurlijk zelf òòk wat voor over hebben.
Na drie weken elke ochtend met een kop koffie in mijn hand de onderaardse zaad massa bemoedigend te hebben toegeroepen, nog steeds niets. Te beroerd om zich door het plastic naar het aardoppervlak te wringen. Geeft niks, ik ben vergevingsgezind.
Ik weet ook wel dat de natuur niets doet zonder doel. Het zal het seizoen niet zijn, verkeerde aarde, te veel of te weinig water.

Mijn nicotine gebruinde vingers stralen herfst uit, groen zullen ze nooit worden.

Mao, geel en blauw (podcast)

Tue, 2 Sep 2008 22:18:21 +0200

Na de popularisering van de fotografie werd de noodzaak om figuratief te schilderen minder groot. Waarom jarenlang studeren, ploeteren en oefenen als je je omgeving ook kunt vereeuwigen door een enkele neerwaartse beweging van de wijsvinger? Bovendien begon omstreeks dezelfde tijd ergens in Wenen een man met baard, alsof het leven nog niet treurig genoeg was, het onderbewustzijn te ontdekken. Hier hebben we gelijk de twee voornaamste redenen waarom Kandinsky één van zijn schilderijen op z'n kop hing om zo de abstracte schilderkunst uit te vinden. Aboriginals schilderen trouwens al duizenden jaren abstract, maar deze terzijde is logisch; die lui komen in de muziek ook niet veel verder dan wat eentonig uitademen in een bovenmaatse fluit. Van hen valt redelijkerwijs dus ook niet te verwachten dat ze zonder hulp een fototoestel in elkaar freubelen.
Nee, Kandisky en Freud zijn er schuldig aan dat elke ongeschoren aap, of huisvrouw in de overgang met teveel vrije tijd, na een cursus zelfexpressie iets op een doek weet te mikken en daar zomaar... vanuit het onderbewuste 'een stukje gevoel' in stopt. Dat die vlekkenzooi bewondering kan oogsten zegt iets over de omgeving waarin zo'n Orang-oetan of huisvrouw verkeert. Visueel analfabetisme valt binnen die kringen overigens nog te begrijpen. Anders is het als die troep een museum wordt binnengesleept.
En dames en heren, geloof het of niet, dat gebeurt!

Het werk van kleurenblinde voetschilders als Corneille, Constant en Appel werd in de jaren vijftig door toenmalig directeur Sandberg het Stedelijk Museum in gesmokkeld. Pruts doeken van dezelfde Karel Appel, die zich naar eigen zeggen liet inspireren door tekeningen van geestelijk gehandicapten. Kijk, zoiets betekent toch wel het een en ander. Het ambachtelijk vermogen om in Rembrand zijn aandrift te vinden bezat die Barbaar blijkbaar niet. Als commentaar op heersende opvattingen kan ik een enkel schilderij van een CoBrA lid, of een beeld van een minimalist als Judd weliswaar nog wel waarderen. Maar een heel oeuvre is mij als statement teveel.
De opvolger van Sandberg kon er ook wat van. Edy de Wilde (Nomen est omen) kocht onder andere voor hetzelfde hoofdstedelijk museum een uit drie kleuren bestaand schilderij van twee meter zeventig bij zes meter: Barret Newman zijn 'Who is afraid of red yellow and blue'. Dat het abstracte schilderij behoorlijk interactief kan zijn bewees Gerard Jan van Bladel. Gewapend met een Stanleymes overwon hij ergens in de jaren tachtig zijn angst en beantwoordde op een snedige manier de door de schilder opgeworpen vraag; van Bladel bleek niet bang.
Dit commentaar had men in mijn ogen nooit moeten laten restaureren. Het staat symbool voor de dialoog die een abstract werkende schilder met zijn publiek aangaat en dat publiek met een mond vol knarsende tanden tot gevraagde vervolmaking aanzet.

Abstracte schilderijen zijn, net als bijvoorbeeld punkliedjes, geslaagde pogingen tot het socialiseren van een kunstvorm. Hierbij wordt vergeten dat kunst per definitie elitair is; als iedereen inclusief baardaap, Appel en huisvrouw tot het vervaardigen ervan in staat is, is het namelijk geen kunst meer.

meningen (podcast)

Tue, 5 Aug 2008 22:16:14 +0200

Ik begrijp dat de digitale kaartenbakken bij omroepverenigingen niet uitpuilen van de deskundigen, anders zou ik niet steeds het ongeschoren porem van fulltime humorist van Rossem voorgeschoteld krijgen als ergens een Amerikaanse vlag halfstok hangt. En daarom is het ook niet vreemd dat voor elke in het midden oosten uitgebrande tweedehands Toyota, Rob de Wijk vanuit Instituut Clingendael naar Hilversum sjeest.
(Allah zei dank dat we trouwens verlost zijn van Imam Hazelhoef die in zulke actualiteiten programma's, vanachter een zwarte baard, zijn duistere licht over de wonderbaarlijke wereld van de Islam liet schijnen.
De verwondering dat deze homo vriend geen imam bleek, wekt bij mij dan weer verbazing. Luister dan: Imam Hà-zèl-hòef! Dat klinkt toch even verdacht als met z'n haar nog in de war in de studio van 'Nova' Dalai Lama Brouwer van zijn vliegend tapijtje stapt, om onder toeziend oog van Claire Polak aan te schuiven bij aartsbisschop Ali?)

Dat die kaartenbakken niet schier onuitputtelijk zijn begrijp ik dus wel. Maar dat daarom ieder zangeresje dat ergens op een uit de kluiten gewassen braderie heeft staan playbacken, naar haar visie op de wereldproblematiek gevraagd wordt begrijp ik niet.
Hordes voetbalvrouwtjes, weermannetjes, cabaretiers, plaatjes draaiers en zelfs rappers zijn te gast bij zichzelf respecterende programmamakers, om in gebrekkig Nederlands hun ongefundeerde mening over het scherm uit te braken. Zo wacht ik nog steeds op de eerste zinnige volzin van beroepsleeghoofden als Giel Beelen, Ruud de Wild en Ali analfaB.
En net als we in die programma's de opvattingen van figuren als Henk Bres overleefd hebben, lijkt het de redactie wel leuk om de man in de straat over de gebeurtenis van de dag zijn mening te vragen. Zo'n man kijkt dan besmuikt naar z'n vrouw, en weer in de camera: "Tjsa, zo'n zelfmoordaanslag, wat mijn mening daarover is. Ik vind dat ze dat niet meer moeten doen, maar aan de andere kant heb ik de griep en een dochter, dus ik loop weer verder als u het niet erg vindt." Kijk, zo iemand laat wel zien dat het leed op persòònlijke schaal beleefd wordt, dat het dus niemand iets interesseert wat Henk Jan Smith over een hongersnood te zeggen heeft zolang hier twaalf soorten spaghetti in de schappen liggen.

Dat zulke programma's al decennia lang dezelfde formule hanteren bewijst het gelijk van Reve:
Vooruitgang bestaat niet, en dat is maar goed ook, want zoals het nu is is het al erg genoeg.

dideri don’t (podcast)

Tue, 1 Jul 2008 22:11:08 +0200

Hoe hoger de moeilijkheidsgraad van een kunstuiting, hoe groter mijn erkenning. De eerste niet de beste holbewoner in een verkeerd lichaam die (onderwijl het straatbeeld ontsierend) op een door termieten uitgeholde dode tak een liedje van een kwartier, bestaande uit welgeteld èèn toon weet te persen, hoeft zich uit MIJN portemonnee niet rijk te rekenen. Kan toch al slecht tegen types die hun haar niet meer wassen omdat ze zich in een andere cultuur beter begrepen voelen.
Zulke fanatici zijn vaak twijfelaars die een beslissing hebben genomen en melodie, ritme, dynamiek, spanningsopbouw en harmonie maar zaken vinden voor een veel te materialistische samenleving.
Hoorde, op een verkeerd feestje, een trotse bezitter van zo'n natuurlijke pvc buis uitleggen dat er veel mogelijk is op zo'n dideri-dinges.
Die ongevraagde toelichting maakte me gelijk argwanend: ik heb een pianist nog nooit naar z'n instrument zien wijzen terwijl hij vertelde dat je nog eens op zou kijken als je zou horen hoeveel noten je dààr uit krijgt.

Net zoals de hele alternatieve geneeswijze bestaat uit het onderkennen van het feit dat er voor vage klachten vage therapieën nodig zijn, zo is de fluitbuis de viool voor half dove lieden bij wie het gebrek aan muzikaliteit nooit meer te genezen valt.

niet te geloven! (podcast)

Tue, 3 Jun 2008 18:19:59 +0200

Heb enkele vriendinnen die zich ontpoppen tot dolende dertigers en ondertussen met steeds meer overtuiging de dierenriem om hun psychische tailles spannen om zo het verloop der dingen enigszins te kunnen behappen.
Van vriendinnen kan ik het nog nèt hebben.
Anders wordt het met die in veel te wijde jurken opererende kruidenbundeltjes die bij tijd en wijlen mijn pad kruisen en met kirrende stem vragen wat voor sterrenbeeld ik ben. Meestal stuur ik ze het bos in met een variant op de meest bekende Zodiak, bijvoorbeeld de Keltische Boom Horoscoop en roep naar zo'n zweefteefje al naar gelang mijn stemming van die avond dat ik een Iep ben, een Pijnboom, een Treurwilg of een hardhouten Hazelaar. Wat beteuterd kijkt zo'n Rooibos type vervolgens naar haar kralenketting en zoekt in haar geheugen naar de Keltische Boom-Horoscoop-Omrekentabel om daarna met de blik van Wikkie de Viking uit te roepen: "Je bent een Stier! Ik wist het; je bent een Stier!".

Zo'n avond kan lang duren maar met elke gok komt toch het goede teken uiteindelijk dichterbij. Vaak compleet met 'antecedenten' of hoe die rommelpraterij een aanvullende hoeveelheid nonsens ook noemen mag. Een enkele keer als zo'n exemplaar bijvoorbeeld niet te veel naar wierook stinkt, neem ik de moeite om te vragen of horoscopen ook voor dieren gelden. En als dat met een beetje sturing ("deze krachten kunnen de dieren toch niet uitzonderen.") zo blijkt te zijn, vraag ik ze hoe het dan zit als een bepaald mens bijvoorbeeld een waterman is maar een vlo heeft die stier is en wegens zijn slechte constellatie in een rivier verdrinkt. Verdrinkt die man dan ook ondanks zijn positieve vooruitzichten voor die maand?

De laatste keer dat ik dat verhaal ophing gokte mijn yoga gespreksgenote in de roos: "Typisch steenbok, om niet in sterrenbeelden te geloven!"

doodse stilte

Tue, 6 May 2008 22:05:46 +0200

Schrijvers van naam hebben gerenommeerde detectivebureaus ingeschakeld. Geleerden hebben z'n uit twee delen bestaande bestseller tot op het bot gefileerd.
Er is om hem gevochten, gemoord en gebeden. Zijn naam geeft een half miljard hits. Ooit was er zelfs iemand die hem, officieus, dat wel, dood heeft verklaard maar een aanwijzing voor zijn bestaan heeft geen mens kunnen vinden. Net zoals UFO's nooit boven een woonwijk verschijnen (nergens trouwens) doet de "grote kindervrind van boven" ook opmerkelijk goed, nee beter nog zijn best om zijn 'bestaan' onopgemerkt voorbij te laten gaan: Ik sla voor het gemak even -vanaf de jaartelling- 16 eeuwen aan rampen over. De pestepidemie van 1663; geen bericht, wereldoorlog 1 & 2; doodse stilte, AIDS; geen gehoor, Tsunami: niemand thuis, Frans Bauer; doet net of ie doof is.
Dat is toch op zijn minst opmerkelijk te noemen!

In mijn ogen is het nog opmerkelijker dat er mensen zijn die vergiffenis vragen aan dezelfde god waar ze almacht aan toe schrijven.
Hier heb ik toch mooi een BEHOORLIJKE tegenstrijdigheid!
(Ik hoor mijn moeder praten, die mij er regelmatig van overtuigde dat geloven een psychologische behoefte is.
Zij kan aan de hand van de evolutietheorie vertellen wanneer de mens psychologisch zodanig ontwikkeld was, dat deze behoefte wel Moest ontstaan. Overigens verder een gevoelige vrouw hoor, die mij op haar atheïstische visie na met een compleet verkeerd vrouwbeeld het bos in heeft gestuurd.)
Ik bedoel eigenlijk dat zonder z'n Schepselen de schepper niet zou bestaan en zonder verbeelding de schepper niet...
Dat hij paradoxaal genoeg Ons nodig heeft om z'n eigen bestaan te bevestigen om zo voor een jaar of tachtig onsterfelijk te worden (hij & Wij).
Onsterfelijk word je natuurlijk pas door het oplettend oog van een ander: Zonder Markus, Lucas, Johannes of Mattheus had niemand van de grote goochelaar gehoord. Om wat dan ook te bereiken is er dus een scribent nodig die oplet.

Moge oplettendheid en Troost tot je komen, en tot een ieder die je genegen bent.

Uw scribent, Jacob Troost.

internet hormonen

Tue, 8 Apr 2008 19:02:30 +0200

Als je je in een sombere bui afvraagt waar ze zijn,
die fijn besnaarde mannen, zou ik zeggen;
zoek ze in boeken, op balletscholen of onder verkopers in dames modezaken; waar die ventjes 's zomers te herkennen zijn aan een korte broek boven sandalen. En natuurlijk helemaal achteraan in de rij bij de garderobe na een klassiek concert, maar dat weet iedereen. Volgens mij treft je ze zeker niet op internet; Een beetje gezalfde man verdiept zich namelijk liever in het verzameld werk van Marcel Proust dan dat ie z'n tijd besteed aan het tikken van woorden in een profieltje op een datingsite. Af en toe bekijk ik een profiel op zo'n site van willekeurig wie.

Na mijn handen ten hemel te hebben gerezen laat ik ze met gezwinde spoed meestal zo spoedig mogelijk neder dalen op de eerste de beste "exit" knop. Wat een armoede: "Prettig gestoord"!!!
Zoiets roep je toch niet over jezelf af?
"Een prettig gestoorde meid zoekt reisgenoot om over de Himalaya te hinkelen." Zelfs de meest toegewijde bergbeklimmer met 1 been haakt bij die vreselijke woorden af en gaat in zijn vakantie op de brommert toch liever dagelijks eten bij z'n bebaarde moeder in haar aanleunwoning in Klein Zwitserland?
Of deze: "Grote schouder om op uit te huilen". Daar bedoelt het lieve meisje toch zeker niet mee dat ze asymmetrisch in elkaar steekt?

Op zulke sites schrijft men zichzelf voornamelijk verliefd.
Behalve jezelf verliefd schrijven kan je je zelfs verliefd wiebelen, zo las ik ergens! Er is namelijk een psychologisch onderzoek gedaan naar het effect van bewegingen op communicatie. Daartoe nam een verslaggever een interview af op een hangbrug. De geïnterviewde liep een noemenswaardig grotere kans om de vragensteller lovenswaardige
eigenschappen toe te dichten als bij eenzelfde experiment op vaste grond.
Het effect van een wiebel-brug is bij vrouwen natuurlijk kleiner,
dat begrijp je. Gezien het prestatievermogen van de progesteron
bezitters kunnen we er namelijk van uitgaan dat mannen aanzienlijk korter op de brug verblijven en dus eerder aan de overkant zijn.
Vermits ze niet opgehouden worden door een traag specimen van de oestrogeen-sekte. De aanduiding "(wiebel-) Brug met Gelijke liggers" geeft ook aan dat het mannen zijn die door het ritmisch heen en weer schommelen (op een brug) GELIJK in de LIG stand denken te moeten schieten. Hieruit volgt wel mooi mijn tip voor een snelle trefzekere verliefdheid op een dating-site.
Koop in een een wereld winkel een rotan schommel gedrocht,
plaats die voor je beeldscherm en je doet goede zaken voor je adrenaline huishouding.

opnieuw in het vlees

Tue, 11 Mar 2008 17:27:14 +0100

Er zijn culturen waar men zwevende kruidenmannetjes, koeien, kereltjes in stinkende roze jurken en ik weet niet wat aanbidt. Het zal nooit wat worden met die stakkers.
M'n aversie tegen de denkfout die 'reïncarnatie' heet moet vooral niets aan onduidelijkheid overlaten. Ik achtte de kans dat ik in levende lijve met de onzin van ziels-recycling geconfronteerd zou worden dan ook kleiner dan dat een chinees met rood haar paus wordt. Totdat m'n vriendin met een verlichte blik huppelend het huis binnen kwam met in haar hand een tot boekwerkje verlijmde hoeveelheid genummerde onzin. Gekregen, zo bleek, van een opgewekte slecht gecoiffeerde vegetarische man met tamboerijn. Oh ja, op sandalen.
Dit weinig muzikale heerschap wist haar tijdens het korte wervingspraatje nog op de mouw te spelden dat ze 1.091 maal is gereïncarneerd.
Dat ze dan rijkelijk laat de mensheid ingestapt is volgt uit een simpele som: 1.091 x (pak uhm beet) 50 levensjaren = 54.550 jaar geleden, terwijl de mensheid zo'n 4,5 miljoen jaar oud is. Toevallig weer Wel de periode dat de eerste moderne mens zijn intrede deed wiens begrip van de wereld was gebaseerd op geesten die de wereld bevolkten. Je zou hieruit kunnen concluderen dat ze weinig heeft bijgeleerd in die vijftigduizend jaar.

Via 'Het Tibetaanse Dodenboek', Blavatsky, Steiner, en Jung zijn enkele westerse goed gelovigen 500 eeuwen aan primitieve denkbeelden teruggeworpen. Daarmee vergeleken zijn de broeders van de vereniging tot behoud van de middeleeuwen nog modern. Omdat ik lekker op dreef ben haal ik nog even flink door: Viereneenhalf miljoen jaar geleden waren er geen mensen, nu een slordige zes miljard. Waar komen die zes miljard nieuwe zieltjes vandaan?
Er leefden in totaal (ooit, alles bij elkaar) stevig afgerond 50 miljard mensen, iets meer dan 1 op de 8 mensen hebben 'het', wanneer dan ook dus ooit moeten stellen zonder voor-gebruikte ziel. Waarin onderscheiden die mensen zich ten opzichte van bezitters van een 'gebruikte'?
Nog een vraag: Vaak wordt ter ondersteuning van deze pseudo religieuze dwaling het "sentiment de déjà-vu" (het gevoel iets eerder gezien te hebben) er met de haren bijgesleept. Hoe bestaat het dat ik dat gevoel ook in een Vinex nieuwbouwwijk kan beleven die uit de grond is gestampt NA mijn geboorte?
Het meest gangbare wetenschappelijke antwoord is dat een gebeurtenis zich door een storing eerst in de hersenen nestelt vóórdat er een bewust beeld ontstaat, waardoor er geen koppeling is met een (juiste) herinnering aan die specifieke gebeurtenis. Daar is niets zweverigs aan. Dat kan je niet zeggen van de arme zielen die zich aan regressie-therapie bloot stellen en met bewijzen van een vorig leven uit een prijzige hypnose wakker worden. Dat onder hypnose zowel het geheugen als de fantasie overuren draaien maakt geen indruk op types die net voor 150 euro "ge-rebirth' zijn.
God behoede me voor de dag dat m'n vriendin via die methode terug wenst te gaan tot haar eerste incarnatie; 150 Euro x 1.091 levens verschaft de betreffende gelukzalige therapeut genoeg inkomsten om Nooit meer in z'n eigen praktijk terug te keren. Bovendien is z'n pensioengat voor z'n eerste twaalf generaties aan reïncarnaties stevig gedicht.

We zijn allemaal kortstondige reïncarnaties. Na onze dood vallen we uiteen om als deel van een druppel, een appel, een ander mens weer verder te trekken.
Omdat atomen over een niet voor te stellen duurzaamheid beschikken heeft elk exemplaar in je lichaam deel uitgemaakt van miljoenen organismen.
Een efficiëntere manier van hergebruik bestaat er niet.
Stof zijt gij en tot stof zult gij wederkeren.